Kur’ani.
Pranë zemrës.

عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ

Përkitazi me kriminelët (e u thonë):

مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ

“çka u solli juve në Sekar?”

قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ

Ata thonë: “Nuk kemi qenë prej atyre që faleshin (që bënin namaz);

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ

Nuk kemi qenë që ushqyenim të varfërit;

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ

Dhe kemi qenë që përziheshim me të tjerët në punë të kota.

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ

Dhe kemi qenë që nuk e besonim ditën e gjykimit.

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ

Derisa na erdhi e vërteta (vdekja)!”

فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ

E tanimë, atyre nuk u bën dobi ndërmjetësimi i ndërmjetësuesve,

فَمَا لَهُمْ عَنِ ٱلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ

Po çka kishin ata që largohesin prej këshillës (Kur’ait)?

كَأَنَّهُمْ حُمُرٌۭ مُّسْتَنفِرَةٌۭ

Ata ishin si gomarë të trembur (të egër).

فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍۭ

Që ikin prej luanit (ose prej gjahtarit).

بَلْ يُرِيدُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًۭا مُّنَشَّرَةًۭ

Veç kësaj, secili prej tyre dëshironte t’i jepej libër i posaçëm (i hapët, i qartë).

كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلْءَاخِرَةَ

E jo! Por ata janë që nuk frikësohen botës tjetër.

كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذْكِرَةٌۭ

Dhe jo! Se ai (Kur’ani) është këshillë e lartë.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ

E kush do, këshillohet me të.

وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ

Po ata nuk mund të marrin mësim prej tij, vetëm nëse All-llahu di, Ai është i denjë për t’iu ruajtur dhe i denjë për falje mëkatesh!